Sartre of de diepgang: is Moenk een existentialist?

Een van de lezers van Moenk schrijft mij: 'De compositie van je boek is tamelijk complex, maar ook heel mooi en doordacht. Als lezer zie je dat pas goed als je het boek helemaal uit hebt. En zo moet het mijns inziens. {Maar] door je betrekkelijke overmaat aan diepgang en je hang naar een zekere relativerende zinloosheid roept je tekst iets teveel en vast onbedoeld een sfeer op die mij terugvoert in de romans van existentialisten. Zelfs de wet van Moenk als zodanig kan ik Sartriaans interpreteren: het niets als bewustzijn, leidt tot en is intentioneel betrokken op iets.'