Op de schoorsteenmantel

Marcia keek om zich heen. Op de schoorsteenmantel stond een miniatuur Eiffeltorentje dat ik haar acht jaar eerder had gegeven. Ze zag wat ik zag en voor het eerst was er iets van herkenning in haar ogen te vinden. 'Goed,' zei ze, 'neem hem mee naar de Eiffeltoren. Hij zou er dolgraag een keertje op willen.' Ik keek naar het torentje en dacht aan ons afscheid, aan onze omhelzing op het station, aan de belofte die nooit was ingelost [...]'